หมู่บ้านเต็มไปด้วยลูกศิษย์: การสอนพิเศษหลังเลิกเรียนของครู

วังชุนอิ่งเป็นนักเรียนหญิงที่ช่างแปลกไปในช่วงนี้

เธอมักจะมีสีแดงระเรื่อที่แก้ม สายตาเลื่อนลอยมองไปที่หลี่ซาน แถมยังมีเสียงครางแผ่วๆ ออกมาเป็นระยะ

หลี่ซานอายุห้าสิบกว่าแล้ว ทั้งยังเป็นครู จึงได้แต่พยายามหลีกเลี่ยงพฤติกรรมน่าอึดอัดของนักเรียนสาว แต่ยิ่งเขาหลีกเลี่ยง เธอกลับยิ่งทำเหมือนจะทรมานเขา

วังชุนอิ่งอายุสิบแปด พัฒนาการทางร่างกายดีกว่าเด็กสาวรุ่นเดียวกัน บางส่วนของร่างกายยังอวบอิ่มกว่าหญิงสาวในหมู่บ้าน ลักยิ้มที่มุมปากทั้งสองข้างเวลายิ้มดูเหมือนดอกไม้บาน

เข้าใจได้ว่าสาวน้อยอยู่ในวัยแรกรุ่น แต่หลี่ซานไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กสาวคนนี้ถึงได้มาสนใจเขา

ทำให้เขารู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ่อยๆ อายุปูนนี้แล้ว ยังถึงกับฝันเปียก

เฮ้อ... พูดถึงเรื่องนี้ เด็กสาวคนนี้ก็มีชีวิตวัยเด็กที่ไม่สู้ดีนัก นอกจากครอบครัวยากจนแล้ว พ่อของเธอยังทิ้งไปกับผู้หญิงอื่น ภาระทั้งหมดในบ้านจึงตกอยู่กับแม่ของเธอ ช่างลำบากเหลือเกิน

หลี่ซานมักจะไปช่วยงานที่บ้านของวังชุนอิ่งเมื่อมีเวลาว่าง วังชุนอิ่งก็มักจะเอาไข่ไก่และเสื้อผ้าหนาๆ มาให้เขา เมื่อเวลาผ่านไป หลี่ซานที่ไม่มีภรรยาและลูกก็มองวังชุนอิ่งเหมือนลูกสาว

ใกล้จะถึงเวลาสอบแล้ว หลี่ซานรู้สึกว่าจำเป็นต้องจัดการเรื่องวัยแรกรุ่นของเด็กสาวคนนี้เสียที: "เป็นอะไรไปหรือเปล่า? ไม่สบายหรือเปล่า?"

แก้มของวังชุนอิ่งแดงจัด ร่างกายที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะบิดไปมาอย่างอดไม่ได้ เธอรู้สึกว่าตรงนั้นแปลกๆ ทั้งร้อนทั้งชา เมื่อถูไถเบาๆ ก็มีความรู้สึกซ่านสยิวส่งผ่านมา

ช่างวิเศษเหลือเกิน เมื่อมองไปที่ครูหลี่ เธอรู้สึกว่าร่างอันสูงใหญ่ของเขามีแรงดึงดูดบางอย่างที่อธิบายไม่ได้!

เธอต้องป่วยแน่ๆ!

"คุณครูคะ หนูขอลาไปห้องพยาบาลของหมู่บ้านหน่อยค่ะ!"

วังชุนอิ่งทนไม่ไหวอีกต่อไปเมื่อหลี่ซานเดินมาถามไถ่!

"เป็นเพราะช่วงนี้มีงานเยอะ ทำให้เธอเหนื่อยมากใช่ไหม? ครูไปดูอาการด้วยกันนะ!"

หลังจากที่หลี่ซานพยุงวังชุนอิ่งขึ้นมา สิ่งที่แปลกประหลาดกว่าเดิมก็เกิดขึ้น!

มีบางอย่างไหลออกมาจากระหว่างขาทั้งสอง ทำให้กางเกงในของเธอเปียกชื้น ร่างกายของเธออ่อนระทวยพิงอยู่กับร่างของหลี่ซาน เมื่อสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของครู ร่างกายของเธอก็ยิ่งร้อนขึ้น

เธออยากให้ครูอยู่ใกล้เธอมากกว่านี้!

ส่วนหลี่ซาน เมื่อพยุงวังชุนอิ่งขึ้นมา ฝ่ามือใหญ่หยาบกร้านกดลงบนแขนเนียนนุ่ม นุ่มนิ่มราวกับก้อนเมฆบนท้องฟ้า!

กลิ่นหอมอ่อนๆ โชยเข้าจมูกของเขา เพียงแค่ก้มหน้าลงเล็กน้อย ก็สามารถมองเห็นผิวขาวผ่องที่ซ่อนอยู่ใต้ปกเสื้อนักเรียน!

หลี่ซานที่เป็นโสดมาตลอดรู้ดีว่าการแอบมองนักเรียนของตัวเองเป็นสิ่งไม่ดี จึงรีบหันหน้าไปทางอื่น

เด็กผู้หญิงที่เขารักและเอ็นดูเงียบๆ เติบโตเป็นสาวน้อยที่ชวนใจเต้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! โตเป็นสาวจริงๆ แล้ว!

หลี่ซานรีบพาวังชุนอิ่งไปที่ห้องพยาบาลของหมู่บ้าน แต่หมอประจำหมู่บ้านไม่อยู่

เรื่องนี้ทำให้หลี่ซานกังวลมาก

เขาพบว่าอาการของวังชุนอิ่งแย่ลงเรื่อยๆ ร่างอ่อนระทวยนอนบิดไปมาบนเตียงเหมือนงูน้ำ ขาทั้งสองถูไถกันไปมา ปากก็ส่งเสียงครางแผ่วๆ

นี่มันไม่ต่างอะไรกับการเป็นสัดเลย! สำหรับคนโสดแก่อย่างเขา นี่มันเป็นการทดสอบระดับนรกชัดๆ!

พ่อของเธอชอบพาผู้หญิงในหมู่บ้านกลับบ้าน บางทีวังชุนอิ่งอาจจะกินยาที่พ่อเตรียมไว้ให้ผู้หญิงพวกนั้นเข้าไปโดยไม่รู้ตัว! ถึงได้เป็นแบบนี้!

พอคิดถึงตรงนี้ ปืนเก่าในกางเกงของหลี่ซานก็ตั้งขึ้นมาทันที ใบหน้าก็แดงระเรื่อ

สิ่งที่ทำให้เขาละอายใจคือ เขากลับมีปฏิกิริยาตอบสนองกับนักเรียนที่เขารักและเอ็นดูที่สุด!

เมื่อมองดูปกเสื้อนักเรียนของวังชุนอิ่งที่ยับเล็กน้อยจากการดิ้นรน เผยให้เห็นทิวทัศน์อันงดงามออกมา เขาแทบจะคิดว่าสิ่งนั้นกำลังจะดีดออกมา!